QƏRİBƏ BİR İNSAN - СТРАННАЯ ОСОБА
Dünən, 20:58. Разместил: heqiqet
Alikişibəyov Ayaz Mustafa oğlu QƏRİBƏ BİR İNSAN
İki köhnə tanış qatar stansiyasının yaxınlığındakı meydanda qarşılaşdılar. "Emil, bu sənsən?" orta yaşlı bir qadın kişiyə müraciət etdi. Onun adı Ceyla idi. O, keçmiş tələbə yoldaşını güclə tanıdı; illər insanın görünüşünü dəyişir. "Və mən səni izdihamın içində tanımadım", - deyə Emil universitetdəki tanışının üzünə baxaraq öz-özünə kosmetik cərrahiyyənin onun görünüşünü dəyişdirdiyini düşünərək dedi. "Necəsən?" Ceyla soruşdu. "Mən evliyəm", - deyə Emil cavab verdi, "və 2 uşaq atasıyam. Özəl kollecdə müəllim işləyirəm, tarix dərsi verirəm və boş vaxtlarımda qısa hekayələr, povestlər yazıram, qəzetlərdə və veb saytlarda dərc edirəm, öz kitablarımı nəşr etdirməyi düşünürəm."
Emil və Ceyla tələbə yoldaşları idilər, hər ikisi universitetin tarix fakültəsini bitirmişdilər.
"Sənə özüm haqqında danışmaq istərdim", - Ceyla Emildən qatar stansiyası meydanının yaxınlığındakı parkda oturmasını istədi. Emil ərzaq almaq üçün evə tələssə də, Ceylanın xahişini rədd edə bilmədi. Onlar 15 ildir ki, bir-birlərini görmürdülər.
Bir müddət öz sahəsində işlədikdən sonra Ceyla işini tərk etdi və təqaüdə çıxmış varlı yaşlı bir kişi ilə evləndi. Hekayəsinə Ceyla başladı. O, bədbəxt olduğundan və sevgi üçün onunla evlənmədiyindən şikayətləndi. Dedi ki, taleyini ona diqqət göstərən, sevgisini bildirən və əlini istəyən gənc kişilərlə bağlaya bilərdi. Amma o, valideynlərinə kömək etmək, onların qocalığını təmin etmək üçün onlardan imtina etdi. Mən də var-dövlət və lüks həyat içində yaşamaq istəyirdim və sonra belə bir kişi peyda oldu. Onlar danışarkən tez-tez ah çəkirdi, boynundan sinəsinə asılmış qızıl zəncir dəniz dalğalarında qayıq kimi qalxıb-enirdi. Universitetdə oxuduğu illərdə Emil onu ecazkar, emosional və qeyri-sabit bir insan kimi tanıyırdı. Etirafına davam edərək, Ceyla uşaq və yeniyetməlik illərində tarixi romanlara olan marağını xatırladı və bu, onun seçimini müəyyən etdi. "Mən öz yolumu qurdum, universitetin tarix fakültəsinə daxil oldum və məzun oldum."
Atası ayaqqabı ustası və çox içki içən idi, anası isə xəstəxanada tibb bacısı işləyirdi.
Yoxsulluq, dolanışıq uğrunda mübarizə, karyeramı davam etdirməyimə mane oldu.
Lakin mən fədakarlıqla ailəmi zənginləşdirdim və onun üzü göz yaşları içində bir ifadə aldı.
İndi şəhərin kənarındakı bir villada yaşayıram. Dənizə yaxındır, 50 sot bağı var. Qarajda bahalı maşınlar var. Onun xarici banklarda hesabları var. Bəzən alış-veriş etmək üçün şəhərə gəlirəm. Amma bu kobud kişinin davranışından əziyyət çəkirəm. Bu yaxınlarda o, ağır xərçəng xəstəliyinə tutuldu və mən ona qulluq edirəm. Onun övladı yoxdur; həyat yoldaşı gənc yaşda vəfat edib. O, çox yaşamayacaq. Əgər ölsə, bütün sərvəti mənə qalacaq. Nəhayət, xoşbəxtlik tapacağam, sevdiyim gənclə yaşayacağam, onun dostu, köməkçisi, ideallarının daşıyıcısı olacağam.
Emil, sən yazıçı və psixoloqsan, insan ruhlarının mütəxəssislərisən və mənim hərəkətlərimi bəyənə biləcəksiniz? Mənim haqqımda yazın.
O, onu diqqətlə dinlədi, onu sakitləşdirdi, emosional əzablarını səmimi şəkildə anladı.
Xoşbəxtliyini tapacaqsan, kədərlənmə, Ceyla.
Emildən mobil telefon nömrəsini soruşduqdan sonra ayrıldılar.
Bu görüşdən bir ildən çox vaxt keçdi və bir gün onun mobil telefonu video zəng vasitəsilə zəng etdi. Bu Ceyla idi.
"Necəsən?" Emil ondan soruşdu. "Ərinə nə oldu?"
O cavab verdi ki, görüşlərindən bir ay sonra o, vəfat etdi. Emil əlavə olaraq soruşdu: "Nəhayət, taleyini sevdiyin kişi ilə birləşdirərək xoşbəxtliyini tapdın”.
Xeyr, Emil, yenə bədbəxtəm." "Bəs sənə nə oldu?"
"Başqa bir yaşlı kişi ilə," Ceyla cavab verdi. "Varlı bir iş adamı ilə evləndim."
Emil təəccübləndi, çiyinlərini çəkdi və təcrübəli psixoloq kimi fikirə getdi.
2026
***
Аликишибеков Аяз Мустафа оглы
СТРАННАЯ ОСОБА
Двое давних знакомых встретились на привокзальной городской площади. Эмиль, это ты? – обратилась к мужчине женщина средних лет. Звали её Джейла. Она еле узнала бывшего сокурсника, годы меняют облик человека. И я тебя не узнал среди толпы, – сказал Эмиль, вглядываясь в лицо знакомой по университету и, подумав про себя, наверное, косметическое вмешательство изменило её внешность. Как поживаешь? – спросила Джейла. Я женат, – ответил Эмиль, – воспитываю двоих детей. Работаю педагогом в частном колледже, преподаю историю, а в свободное от работы время занимаюсь писательской деятельностью, пишу небольшие рассказы, новеллы, печатаюсь в газетах, публикуюсь на сайтах, думаю издавать свои книги.
Эмиль и Джейла были сокурсниками, оба окончили исторический факультет университета.
Желая рассказать о себе, Джейла попросила Эмиля уделить ей немного времени, присев в парке, расположенном недалеко от привокзальной площади. Хотя Эмиль спешил домой, надо было зайти в маркет за провизией, он не смог отказать в просьбе Джейле. Они не виделись 15 лет.
Поработав немного по специальности, она ушла с работы, выйдя замуж за богатого пожилого человека, чиновника в отставке, начала свой рассказ Джейла. Она жаловалась, что несчастна и вышла замуж за этого человека не по любви. Говорила, что могла связать свою судьбу с молодыми людьми, проявляющими к ней внимание и признававшихся в любви, просящих её руку и сердце. Но я отказала им, хотела помочь родителям, обеспечить их старость. А еще мне хотелось жить в богатстве, роскоши и вот подвернулся такой человек. В разговоре она часто вздыхала, золотая цепь, свисающая с шеи на грудь, то поднималась, то опускалась как лодка на морских волнах. За годы учебы в университете, он знал её как натуру эксцентричную, эмоциональную и неуравновешенную.
Продолжая свою исповедь, Джейла вспоминала как в детстве и юности увлекалась историческими романами, что и определило её выбор. Я сама пробивала себе дорогу, поступив на исторический факультет университета, получив высшее образование.
Отец её был сапожником, много пил, мать работала санитаркой в больнице.
Нужда, борьба за кусок хлеба, и я не смогла заниматься любимым делом.
Однако я обогатила семью за счёт самопожертвования и лицо её приняло плачущее выражение.
Я живу сейчас на вилле за городом. Близость моря, сад на 50-ти сотках. В гараже дорогие машины. У него счета в иностранных банках. Приезжаю иногда в город за покупками. Но я страдаю от объятий этого пошлого человека. В последнее время он приболел тяжелым онкологическим заболеванием, и я ухаживаю за ним. У него нет детей, жена умерла в молодом возрасте. Долго не протянет, если умрёт всё его богатство достанется мне, наконец-то обрету счастье, заживу с молодым любимым человеком, сделаюсь его подругой, помощницей, носителем его идеалов.
Эмиль, вы писатели психологи, вы знатоки человеческих душ и ты сможешь одобрить мои действия. Напиши обо мне.
Он внимательно слушал её, успокаивая, изучал, постигал, искренне понимая её душевные страдания.
Ты найдешь свое счастье, не унывай, Джейла.
Попросив номер мобильного телефона у Эмиля, они расстались.
Прошло больше года после этой встречи и в один из дней зазвонил по видеосвязи мобильный телефон. Это была Джейла.
Как поживаешь? – спросил у неё Эмиль, – что стало с твоим мужем?
Она ответила, что через месяц после их встречи он умер. А ты нашла наконец своё счастье, соединив судьбу с любимым человеком.
Нет, Эмиль, я опять несчастна.
И что же стало на твоем пути?
Другой пожилой человек, – ответила Джейла. – Я вышла замуж за богатого бизнесмена.
Эмиль удивился, пожав плечами и с видом знатока психолога призадумался.
2026 года
Вернуться назад